کوک، بی پرده

kookbipardeh — Sun, 05 Jul 2009 20:13:50 GMT

ای عاشقان خسته جان یار آمده یار آمده

از خلوت آن جان جهان اینک به بازار آمده

آن طلعت زیبنده را آن عارض رخشنده را

آن اختر تابنده را هنگام دیدار آمده

ساقی بزم کبریا بودند یک دور انبیا

ساقی کوثر حالیا با جام سرشار آمده

"قد افلح" ش ذکر زبان گویی که آن قدسی بیان

از داستان عاشقان اینجا به گفتار آمده

تا حق پرستان بر ملا بینند یزدان را لقا

زاطلاق و غیب و اختفا در قید اظهار آمده

در دور گیتی از وفا در هر زمان در هر کجا

بر انبیا و اولیا یار و مدد کار آمده

حق خواسته جل علا اثبات خود را بر ملا

با ذوالفقاری شکل "لا" در نفی کفار آمده

سازد صغیر از جان رقم اوصاف او را دم به دم

کز لطف آن بحر کرم طبعش گهربار آمده

شعر از محمد حسین صغیر اصفهانی

عکسنامه ی شیراز

kookbipardeh — Fri, 14 Nov 2008 21:07:18 GMT

هفته ی اول آبان با سفر به شیراز، البته تنها و همراه با تجربیات جدید برایم سپری شد..

با ورود به شیراز، نسیم روح نواز بهار در پاییز، مشامم را تازه کرد و روز های دوم و سوم هم باران های بهاریش دل و جانم را شستشویی دیگر داد..

بیشترین لذّت را مثل نوبت های پیش در زیارتگه رندان جهان بردم و شعری که زیر عکس آرامگاه خواجه نوشتم، فالی بودکه برایم باز شد..

البته از تماشای نقاط دیدنی دیگر هم بی بهره نبودم. همانطور که سعی کردم تصویری از آنها را اینجا بگذارم..

آخرین ساعات حضورم در شیراز ، زیر باران شدید در حافظیه بود. و با آنکه دلم نمی خواست ترکش کنم، هم صدا با نوای جان بخش مرغ سحر ِ استاد شجریان که فضای بارانی حافظیه را مترنّم کرده بود، حافظ را تا دیداری زود بدرود گفتم..

شاه شمشاد قدان خسرو شیرین دهنان که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان

مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت گفت کای چشم و چراغ همه شیرین سخنان

تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود بنده من شو برخور زهمه سیم تنان

حمام ارگ کریم خان زند

پنجره ی اتاق پذیرایی ارگ کریم خان

باغ زیبای ارم

نمای شبستان تابستانی مسجد وکیل

در چشم بامدادان به بهشت برگشودن نه چنان لطیف باشد که به دوست بر گشایی

نارنجستان قوام

kookbipardeh — Mon, 16 Jun 2008 01:10:18 GMT

دل پر زماتم است که آخر کشد مرا

از چپّ و راست غصّه وغم می رسد مرا

خون دلم مگر بیاید و مانع شود چو بند

سیلی که از دو دیده آید و هم می برد مرا

دل در کمند زلف سیاهش اسیر و او

با تازیانه اش به غضب می زند مرا

تا در میان خلق شود عاشقش زبون

در بند زلف خویش به هر سو کشد مرا

اظهار تشنگی بر ِ او کردم و عجب

کاو دم به دم ز جام بلا می دهد مرا

ای مطربان به میکده مستی فتاده است

تا بسترم زلطف چه کس می برد مرا

بوی خدا

kookbipardeh — Sat, 07 Jun 2008 00:21:18 GMT

امشب کنار بالین بوی خدا شنیدم

نورمحبّتش را در تار ِ خانه دیدم

بعد از شبان پردرد وایّام ِ پر تلاطم

آرامش ِ لطیفی از سوی او رسیدم

یاد آوَرَد مرا از دیدار اوّلینش

آن دم که درسحرگاه برحضرتش رسیدم

از بهر شستن دل رفتم طواف ِ کعبه

با جامۀ سپیدی دیدار ِ او بدیدم

گفتا که آید آن روز، بینم تو را و بینی

در طوف اوّل این را با گوش دل شنیدم

غرق سرور گشتم زین مژده و بشارت

هفتاد طوف دیگر با شادیش دویدم

با اینکه مست بودم مست ِ طواف خانه

جامی ز نوش زمزم لاجرعه سر کشیدم

مطرب شدم درین کوی تا مرگ، می نوازم

در پاسخ نوایی کاندر حرم شنیدم

kookbipardeh — Sat, 31 May 2008 01:12:18 GMT

افتاده در کمند تو کی آرزو کند فرار

کو آن رهین که قراری نیافت زین قرار

اندر فراق روی تو روزم همه شب است

در وصل و صحبتت همه عمرم بود بهار

کو زلف عنبرین ِ تو تا من شوم خراب

جان می نیارزد آنکه برایت کنم نثار

گفتی هرآنکه در رهِ عشقم فتد ، شود

مسکین ومبتلا به الم های بیشمار

تا در رسم دمی به مقام رضای تو

با جان طلب کنم همه غمهای روزگار

باید بباخت هرچه که سرمایه ام بود

در راه عشق ِ تو، شادم به این قمار

گویند پیک تو آید غم از دلم برود

جانا کجا بجویم و یابم نشان از آن سوار

شب میزند به یاد تو مطرب ، می ِ مُدام

صبح ازمیان میکده بیرون رود خمار

kookbipardeh — Thu, 22 May 2008 12:58:45 GMT

می ِ ناب ِ هزارساله ای نکند

عکس ِ افتاده در پیاله ای نکند

در گلستان ِ پر گل و ریحان

نسترن یا که لاله ای نکند

اختر سعد یار من شده است

بهر این ستاره هاله ای نکند

صبحدم در درخشش خورشید

روی گلبرگ، ژاله ای نکند

مستی ِ چشم ِ دلربایت را

ارث برده از غزاله ای نکند

بردن ِ غصّه از دل رنجور

را به شادی حواله ای نکند

با تو مطرب دگر چه ساز کند

خوش صدا ساز ِ دیر ساله ای نکند

kookbipardeh — Sun, 11 May 2008 15:54:18 GMT

از بهر عشقت ای صنم دیوانه ام دیوانه ام

شمع رُخت را تا ابد پروانه ام پروانه ام

ترک وطن کردم به امید وصال کوی تو

اکنون سرای تو بود کاشانه ام کاشانه ام

چندان در عشقت اوفتم که عالمی حیران شود

در داستان عاشقان افسانه ام افسانه ام

از جام نوشینت بنوشان تشنه ی سرگشته را

عشق تو می گردید و من پیمانه ام پیمانه ام

چونان که گشتم با تو و با مهرت ای جان ، آشنا

از این جهان و آن جهان بیگانه ام بیگانه ام

شاهد تویی ساقی تویی در مجلس و من مطربم

آوازخوانم تا سحر مستانه ام مستانه ام

کاروان ٍ بهار

kookbipardeh — Sun, 16 Mar 2008 07:46:18 GMT

یاران ِ دلنواز و عروسان ِ ماهرو

رقصان و کِل کشان بسرایند کو به کو

کایّام ِ خوش بیامد و آمد بهار ِ نو

طرف ِ دلی به میمنت ِ سال ِ خود بجو

شوکران ِ فراق

kookbipardeh — Thu, 13 Mar 2008 20:07:18 GMT

تو هم با من نمی مانی مرا تنها رهایم کن

ز کابوس ِ تفاوتهای بیش و کم رهایم کن

نگاهت ناوکی بود و دلم زخمیّ ِ تیرت شد

خدا را مهرَبان صیّاد از دامت رهایم کن

فلک چرخاند گوی ِ بخت ِمن چندان به هرسویی

که در چوگان نمی چرخد چنین، گویی، رهایم کن

مرا طالع چنین بوده که در هفت آسمان حتی

نشد یک اختر ِ کم سو ازآن ِ من رهایم کن

نشد کامم روا از بوسه ی لعل ِ بدخشانت

زمرّد سنگ ِ قلبت را قسم دادم رهایم کن

چو جام ِ عشق بازی با مهِ رویت حرامم شد

بیار آن شوکران جام ِ فراقت را رهایم کن

زند مطرب نوای ِ شکوه واندوه با سازش

تو هم پرده بگردان و مُخالف خوان رهایم کن

سودایی

kookbipardeh — Sun, 09 Mar 2008 22:39:18 GMT

امشب رهایت می کنم ای از دلم بیرون شده

سوزد دل از جور و جفاهای زحد بیرون شده

با تو، برایت، آمدم تا در دلت گل بشکفد

تا تو نبینی که چه سان دل از غمی پر خون شده

ایام ِ خوش بگذشت و تو سرخوش ز همراهی بُدی

من در خیال اینکه با تو لیلی و مجنون شده

غافل از اینکه در فراز و پستهای روزها

تنها تو می خواهی که از تنهاییت بیرون شده

گر در ره عشق آمدی، از پای تا سر او بشو

گردن به بند ِ مهر او، چشمان تو جیحون شده

حالی ! چو فرقت اوفتاد اندر میان ما و تو

نه صبر ِ عشق آموختی، نه یک دل ِ محزون شده

بل با رقیب آویختی، تا لحظه را شادی کنی

سرمست و سر خوش گشتی و خاطر ز او مفتون شده

آه ِ دلم سودت نکرد اندر فراق و هجرمان

ای وای نگرفتی سراغی از دل ِ محزون شده

تنها شدی بار دگر، رفت آن رقیب حیله گر

گفتی که یارم مر تورا، اوضاع دیگرگون شده

این یاریَت هم تا دمی حاصل بشد من را، که تو

با دیگری همره شدی، او دلبر ِ اکنون شده

از تو امید ِ معرفت یا که وفا اندر جفا

ناید برو ، این عاشقیّت مرتو را افیون شده

بسیار بشکستی دلم، نابود کردی حاصلم

تنها رهایت می کنم ای از دلم بیرون شده

هان ای خلایق بنگرید این تاجر ِ سودا زده

آتش زدم با دست ِ خود این ثروت ِ قارون شده

مُطرب* ، مبازی دل به پای هیچ زیبارو دگر

کاین عشق ها با بی وفائیهای دون افسون شده

* تخلص این قلم شکسته است