پوچ است آن چه می خوانی اش..

از دور نگاهت را به خود جلب می کند..

به سويش می آيی..

نزديک و نزديکتر می شوی..

پوچ است آنچه می آيی اش..

لختی با او به سر می بری..

آنچه از دور می نمود، نيست..

می خواهی اش..

با پوسته اش می گذرانی..

عمری می گذرد..

طاقتِ بيش از اين را ندارد..

خود، تار و پودِ فَتيل اش را از هم رها می کند و...

تُهی ِ خود را می نماياند..

گفتم که؛

پوچ است آن چه می خواهی اش..