دل پر زماتم است که آخر کشد مرا

از چپّ و راست غصّه وغم می رسد مرا

خون دلم مگر بیاید و مانع شود چو بند

سیلی که از دو دیده آید و هم می برد مرا

دل در کمند زلف سیاهش اسیر و او

با تازیانه اش  به غضب می زند مرا

تا در میان خلق شود عاشقش زبون

در بند زلف خویش به هر سو کشد مرا

اظهار تشنگی بر ِ او کردم و عجب

کاو دم به دم ز جام بلا می دهد مرا

ای مطربان به میکده مستی فتاده است

تا بسترم زلطف چه کس می برد مرا