افتاده در کمند تو کی آرزو کند فرار

کو آن رهین که قراری نیافت زین قرار

اندر فراق روی تو روزم همه شب است

در وصل و صحبتت همه عمرم بود بهار

گفتی هرآنکه در رهِ عشقم فتد ، شود

مسکین ومبتلا به الم های بیشمار 

تا در رسم دمی به مقام رضای تو

با جان طلب کنم همه غمهای روزگار

باید بباخت هرچه که سرمایه ام بود

در راه عشق ِ تو،  شادم به این قمار

گویند پیک تو آید غم از دلم برود

جانا کجا بجویم و یابم نشان از آن سوار

شب میزند به یاد تو مطرب ، می ِ مُدام

صبح ازمیان میکده بیرون رود  خمار