دل پر زماتم است که آخر کشد مرا

از چپّ و راست غصّه وغم می رسد مرا

خون دلم مگر بیاید و مانع شود چو بند

سیلی که از دو دیده آید و هم می برد مرا

دل در کمند زلف سیاهش اسیر و او

با تازیانه اش  به غضب می زند مرا

تا در میان خلق شود عاشقش زبون

در بند زلف خویش به هر سو کشد مرا

اظهار تشنگی بر ِ او کردم و عجب

کاو دم به دم ز جام بلا می دهد مرا

ای مطربان به میکده مستی فتاده است

تا بسترم زلطف چه کس می برد مرا

امشب کنار بالین بوی خدا شنیدم

نورمحبّتش را در تار ِ خانه دیدم

بعد از شبان پردرد وایّام ِ پر تلاطم

آرامش ِ لطیفی از سوی او رسیدم

یاد آوَرَد مرا از دیدار اوّلینش

آن دم که درسحرگاه برحضرتش رسیدم

از بهر شستن دل رفتم طواف ِ کعبه

با جامۀ سپیدی  دیدار ِ او بدیدم

گفتا که آید آن روز، بینم تو را و بینی

در طوف اوّل  این را با گوش دل  شنیدم

غرق سرور گشتم زین مژده و بشارت

هفتاد طوف دیگر با شادیش دویدم

با اینکه مست بودم  مست ِ طواف خانه

جامی ز نوش زمزم  لاجرعه سر کشیدم

مطرب شدم درین کوی تا مرگ، می نوازم

در پاسخ نوایی  کاندر حرم  شنیدم

افتاده در کمند تو کی آرزو کند فرار

کو آن رهین که قراری نیافت زین قرار

اندر فراق روی تو روزم همه شب است

در وصل و صحبتت همه عمرم بود بهار

گفتی هرآنکه در رهِ عشقم فتد ، شود

مسکین ومبتلا به الم های بیشمار 

تا در رسم دمی به مقام رضای تو

با جان طلب کنم همه غمهای روزگار

باید بباخت هرچه که سرمایه ام بود

در راه عشق ِ تو،  شادم به این قمار

گویند پیک تو آید غم از دلم برود

جانا کجا بجویم و یابم نشان از آن سوار

شب میزند به یاد تو مطرب ، می ِ مُدام

صبح ازمیان میکده بیرون رود  خمار

می ِ ناب ِ هزارساله ای نکند

عکس ِ افتاده در پیاله ای نکند

در گلستان ِ پر گل و ریحان

نسترن یا که لاله ای نکند

اختر سعد  یار من شده است

بهر این ستاره هاله ای نکند

صبحدم در درخشش خورشید

روی گلبرگ، ژاله ای نکند

مستی ِ چشم ِ دلربایت را

ارث برده از غزاله ای نکند

بردن ِ غصّه از دل رنجور

را به شادی حواله ای نکند

با تو مطرب دگر چه ساز کند

خوش صدا ساز ِ دیر ساله ای نکند